F.A.M.P. | Updated! & site nieuws | Onze verzameling! | Onze verzameling, vervolg! | Geschiedenis Barbie | Barbie en haar vriendinnen 1959 tot 1970 | Barbie en haar vriendinnen 1971 tot 1975 | Francie & Friends | Ken & Friends | Skipper, Skooter, Fluff & Tiff | Tutti, Todd & Friends | Barbie outfits 1959- 1966/1967 | Barbie outfits 1966 & 1967 | Barbie outfits 1968 - 1974 | Francie / Casey outfits 1966-1967 | Skipper / Skooter / Ricky outfits 1964 - 1967 | Tutti, Todd & Friends outfits 1966-1967 | Schoonheidsbehandeling | Barbie scans | Photo Guide to Vintage Barbies | White Ginger Bubblecut | The year 1966 | Handschoenen/sokjes Barbie en Skipper | Vintage Shoes | Hands, Booklets, Vintage Labels, Afkortingen & Waardebepaling | Rare dolls / outfits | Barbie Gallery 01 | Barbie Gallery 02 | Barbie Gallery 03 | Reproduktie Barbie en vrienden | Liddle Kiddles | Midge | Beurs / musea / tentoonstelling bezoeken | Barbie / Mattel in het nieuws | Verzamelaars vertellen | Kopen / verkopen tips | Agenda | Linken | Met dank aan... | Gastenboek | E-mailformulier

Op deze pagina kan u over andere verzamelaars lezen met eventuele foto's

Jose, 17.01.09:

Ik vind het leuk dat verzamelaars de kans krijgen hun verhaal te schrijven. Het mijne wil ik er wel aan toevoegen.

Ik ben José, geboren in 1955 in Schiedam. Ik woon inmiddels 20 jaar in Belgie. Vroeger was ik een echte "poppenmoeder" . Voor die tijd had ik dan ook wel best moderne poppen. Ze waren al van plastic. Ook mijn vriendinnen uit de klas deelden dezelfde liefde en over en weer speelden we bij elkaar met de poppen. In 1964 kreeg een vriendinnetje van mij een Skipper met bruine haren voor haar verjaardag. Ik vond dat ook prachtig en voor mijn mooie Paas-rapport mocht ik mee naar de speelgoedwinkel en een Skipper uit kiezen. Daar ik blond ben, koos ik voor een blonde Skipper.

                          Mijn Skipper                             Neveda patronen   

Trots als ik was, kreeg ik er ook nog kleding bij. De eerste setjes waren Silk 'n fancy /1902 en Under pretties/1900. ’s-Middags ging ik gelijk naar mijn vriendin met mijn Skipper. Ik voelde me zo blij. Voor Pasen kreeg ik van de Oma’s nog meer kleding. Dat was zo spannend. Het witte boekje erbij en elke keer kijken en vergelijken De kleine spulletjes bewaarde ik zorgvuldig in een doosje in de Skipperdoos. Een tante van mij vond het ook grappig. Zij had alleen drie zonen en vond het leuk om voor haar nichtje te breien. Zij had de patronen gekocht van de Nevedawol. De patronen heb ik later van haar geërfd. Toen ik eenmaal op de MAVO kwam, gingen we meer plaatjes luisteren en Skipper kwam op de poppenplank terecht. De jaren verstreken en ik ging verloven, trouwen en verhuizen naar Belgie. Ik kreeg 3 zonen. Skipper en de andere poppen verhuisden netjes mee. Ook een deel van mijn zuinig bewaarde kleertjes hebben de jaren overleefd. Mijn poppen kregen een plaatsje boven op de linnenkast. Skipper werd er af en toe afgehaald door mijn jongens om als zusje te dienen voor hun Action-man’s. Eind 2006 zat ik ’s- avonds uit verveling achter de computer . De mannen waren naar een actie film aan het kijken en zo maakte ik gebruik om mijn computer beter te leren kennen. Een beetje experimenteren op internet. Op een gegeven moment toetste ik Skipper in en zag alles terug. Ik was meteen verliefd. De volgende dag heb ik haar gepakt en de kleding opgezocht. Daar ik veel miste ben ik de week daarop de hele zolder gaan opruimen om alles bij elkaar te zoeken. Ik was nog verbaasd dat ik nog zoveel terug vond. Zelfs het rokje van het mini barbie-popje had ik nog! Ik ben toen ook meer op internet gaan kijken en zo ontdekte ik dat Skipper met de leeftijd van 8 jaar net zo oud was als ik in 1964. Misschien was dat helemaal de klik. Op Markplaats zag ik dat ik alles kon aanvullen . Lang heb ik nagedacht wat ik dan precies wilde verzamelen. Aan de kleding en spulletjes komen was toch het probleem niet. Ik besloot alleen de Skippers te verzamelen met Skipper op de bil en de kleding en wat erbij komt uit 1964 en 1965. De jaren die mij nu zoveel aanspreken.

De pagina’s van het internet en de verzamelde kleding bewaar ik in een map.

                    

De kleding zit niet in een doos, maar op een foto van de doos met draden vast gezet. De keuze van verzamelen lijkt beperkt maar tot op de dag van vandaag heb ik nog niet alles bij elkaar en boeit het met elke dag weer om te “verzamelen”.

Van de Skipper met Skipper op de bil heb ik inmiddels 14 verschillende. Dit was zo mijn verhaal...

 
Ann, 18.10.08:  Ik ben een verzamelaarster van vintage Barbies uit België. Ik verzamel alles,dus niet enkel Barbie maar ook haar vriendinnen, Skipper, Francie en ja, zelfs Ken ;-), van het begin tot en met begin jaren zeventig.
Ik surf al geruime tijd geregeld naar jouw site en moet zeggen dat hij prachtig en heel erg uitgebreid is. Ik kan me enkel maar een voorstelling maken van de tijd die je daar hebt ingestoken ...
 
Jouw idee om ŕndere verzamelaars aan het woord te laten spreekt mij heel erg aan. Ik ben namelijk al een tijdje bezig met mijn jeugdherinneringen op schrift te zetten, en was begonnen met een hoofdstukje over Barbie. Daarvan heb ik nu een verkorte versie gemaakt, waarvan ik hoop dat je hem leuk vindt. De titel is Child In Time, daar alle hoofdstukjes genoemd zijn naar een song uit de desbetreffende periode...
 
Child in Time:
 

Ik ben geboren in september 1961 en dus twee en een half jaar jonger dan Barbie.

 

Mijn “love affair” met haar begon tijdens de tweede helft van de jaren 60.

Zélf had ik geen Barbie, laat staan een Skipper, Ken of Francie, of – the ultimate! – een vinyl koffertje vol kleertjes. Ik kon er dus enkel mee spelen bij vriendinnetjes die zich wel de gelukkige eigenaar van zoveel moois konden noemen. Mijn achternichtje Chris bijvoorbeeld. Zij had meerdere poppen en zeker één vinyl koffertje. Ik vond het prachtig en was danig jaloers. Maar, hoe ik thuis ook zeurde, ik kreeg niet eens één pop! Volgens mijn mama had Barbie een lelijk gezicht. Misschien was zo’n  pop gewoon te duur. Of had het feit dat Barbie borsten had hier wat mee te maken?

 

Mijn gezeur moet in ieder geval niet-aflatend geweest zijn want zo rond 1970 kreeg ik uiteindelijk toch mijn felbegeerde pop, al was het dan geen Barbie (wegens lelijk gezicht) maar een PJ, met twee blonde staarten en een roze badpak met gehaakt rokje.

 

Vóór het zover was had ik echter al een andere pop gekregen. Ze had het model van Barbie (mét borsten dus) maar zij was echter maar een goedkoop afkooksel en haar gezicht was – mijns inziens – veel lelijker dan dat van Barbie! Waarschijnlijk kwam ze van de kermis. Ze was blond en had een soort van bubblecut kapsel.

Voor dat “monster” had mijn grootmoeder verschillende kleertjes genaaid. Van enig model was – zoals met de kleren die ze voor ons, kinderen, maakte – weinig sprake.  Maar ja, het was beter dan niets.

 

Toen PJ eindelijk haar intrede maakte, moest zij dus deze lelijke kleren met het “monster” delen. Want voor mijn eerste echte Barbiekleedje heb ik óók nog eens lang moeten zeuren. Ik ben het uiteindelijk zelf op een woensdagnamiddag in het intussen al lang ter ziele gegane speelgoedwinkeltje in mijn geboortedorp gaan kopen. De winkelmevrouw haalde een stapel platte dozen boven, waarin achter cellofaan verschillende verleidelijke outfits lagen te pronken. De dozen waren omrandt met zuurstokgestreept karton. Ik herinner me dat er ook outfits voor Francie & Casey bij waren ... Na lange deliberatie viel mijn keuze op een lichtblauw mini-jurkje met volants van lichtblauwe en lichtgroene voile. Dreamy Blues, weet ik nu. Het boekje dat er bij zat, met allerlei poppen en hun outfits, kende ik op de duur bijna vanbuiten. Zelfs toen ik bijna veertig jaar later het boekje terug in handen kreeg leverde elke bladzijde een instant herinnering op en werd ik per nostalgische tijdmachine terug naar mijn kindertijd gekatapulteerd.

 

Later volgde nog een tweede outfit: The Zig Zag Bag. Deze bestond uit een broek, hemdblouse en wat wij in Antwerpen een “debardeureke” noemen. Als ik me niet vergis kreeg ik dit op een blauwe kerstmis van mijn grootmoeder, die het waarschijnlijk beu was om zelf naald en draad ter hand te nemen. Of besefte ze dat ze tegen de concurrentie van Mattel niet op kon. Waarschijnlijk had ik er gewoon heel hard om gezeurd. In ieder geval, met deze kleren moesten PJ en het “monster” het stellen tot ik in mijn tienerjaren de poppen ontgroeide en mijn zus E. ze van mij erfde.

PJ’s haren waren ondertussen wat korter geknipt, al raken E. en ikzelf er niet uit wie daarvan de schuld draagt …

 

Intussen heb ik zowel PJ als haar twee outfits terug kunnen bemachtigen. Zij zijn deel van een steeds groeiende verzameling waar ik ongeveer drie jaar gelden mee begonnen ben en erg trots op ben . Maar af en toe kom ik op één of andere rommelmarkt een pop tegen die verdacht veel op het “monster” lijkt. En dan gebeurt wat ik nooit voor mogelijk had gehouden: mijn gemoed schiet vol en ik denk met veel weemoed aan mijn grotendeels “Barbie-loze” kinderjaren terug...

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Alien in space, 09.10.08:  Ik verzamel ook al heel lang Barbiepoppen, en heb er velen, niet alleen Barbie verzamel ik, maar wel alle poppen van Barbie en ik maak er zelf kleedjes voor zoals haken en breien. 

Hier m'n verhaal:  In m'n kindertijd, het moet zoiets als kleuter of peuter geweest zijn, kreeg ik de grote liefde voor poppen te pakken. We woonden toen nog in een klein boerderijke en daar kreeg ik van de goede Sint een mooie pop in een soort schoenendoos met een kantje aan, deze pop had een mooi roze kleedje aan en ik heb er veel plezier mee gehad. Ik had een rieten poppenwagentje en daar lag deze in. Ik reed er zo heel graag mee rond op het erf van ons huis.  I

k werd al wat ouder en ging met m'n ouders en broer met de fiets naar Scherpenheuvel waar ik ook een mooi babypopje kreeg, dit heb ik lang gehad, het was van plastic met een luier aan met een goud speldje. Hier heb ik nog zeer veel plezier van gehad.

Zodra ik 7 jaar werd kreeg ik een eerste pop die was nog van schildpad gemaakt. De eerste die ik kreeg waren van een soort samengeperst karton. Zo kreeg ik alle jaren met Sinterklaas er een nieuwe pop bij. Een zwartje met bedje, nadien een grotere met een wieg en daarna weer een kleine met een grotere die ik nog steeds in m'n bezit heb. Zo kwam ik in m'n jeugdjaren aan de liefde voor poppen en die is nooit meer overgegaan en ben toen begonnen met het verzamelen van Barbiepoppen, deze waren in 1959 voor het eerst op de markt gekomen. En heden ten dagen verzamel ik ze nog steeds. Ik heb een eigen site voor verdere uitleg: de site is http://blog.seniorennet.be/zotspook.

Einde verhaal.